حفاظت از وای فای (Wi-Fi)

نخستین گام برای پیشگیری از دزدی و سواستفاده های راحت، تعیین همان رمز عبور برای اتصال به شبکه وای فای است. البته این رمزگذاری شاید برای افرادی که به طور گذرا قصد اتصال به شبکه وای فای شما را دارند، مفید باشد اما برای افرادی که مصرانه قصد استفاده از اینترنت شما را دارند همچون یک همسایه سمج، چندان گزینه امنی به شمار نمی رود. در این حالت، می توانید از پروتکل های امنیتی همچون «دسترسی حفاظت شده وای فای» (WPA) استفاده کنید. این کانال امنیت بیشتری نسبت به کلید WEP دارد. اما باز ممکن است مورد هدف و حمله دزدهای وای فای قرار بگیرد.

همچنین می توانید برای امنیت بیشتر از قابلت DHCP استفاده نکنید. برای این منظور، تنظیمات DHCP روتر خود را به حالت دستی دربیاورید و برای هر کدام از کامپیوترهای خود، به صورت دستی آدرس های جداگانه وارد کنید. این کار باعث می شود شبکه اینترنتی شما محدود شود و روتر فقط آن کامپیوترها را تشخیص بدهد.

اگر استفاده از کانال DHCP برای شما به عنوان یک کاربر عادی که علم کامپیوتری چندانی ندارید، مشکل به نظر می رسد، می توانید از ساخت فهرست آدرس های MAC استفاده کنید. این فهرست، اصولا توسط رابط کاربری مرورگر روتر ساخته می شوند. متاسفانه، دزدهای وای فای به راحتی می توانند فهرست نشانی های MAC را نیز به اصطلاح دور بزنند و به شبکه وای فای کاربر دسترسی پیدا کنند. البته اگر این روش، با روش امنیتی دیگری به طور همزمان اجرا شود، برای امنیت یک شبکه خانگی کافیست.

نرم افزار مانیتورینگ اینترنت نیز گزینه مناسبی به شمار می رود. نرم افزار مانیتورینگ یا بازبینی، روشی بسیار ساده برای تحت کنترل داشتن امنیت شبکه وای فای برای افرادی است که به استفاده از روش های یاد شده در بالا علاقه چندانی ندارند. این نرم افزار استفاده آسان و رابط کاربری ساده ای دارد. بعلاوه، این نرم افزار به کاربر کمک می کند تا اتفاقاتی که در شبکه وای فای می افتد را نیز کنترل کند. بعضی از روترهای وای فای ممکن است نرم افزار داخلی برای تحت نظر گرفتن شبکه را داشته باشند. برای دانستن اینکه روتر شما نیز این امکان را دارد، باید به قسمت راهنمای کاربر بروید و ببنید آیا گزینه برای توضیح استفاده از آن وجود دارد یا خیر!

در آخر، SSID رادیویی روتر خود را خاموش کنید. این باعث می شود شبکه وای فای شما در جست وجوهای وای فای نمایش داده نشود. در این حالت، دزدیدن سیگنال های وای فای بسیار دشوار خواهد بود. زیرا دیگران شبکه وای فای شما را در رادارهای خود نمی بینند.

در مورد شبکه وای فای بیشتر بدانیم

شبکه وای فای در واقع اتصالات اینترنتی پهن باند است که از مودم های DSL، کابلی یا ماهواره ای گرفته می شود. کاربر، مودم را به روترهای بی سیم که نقش پخش سیگنال و ایجاد شبکه را دارند، وصل می کند. این چیزی است که به آن LAN شبکه داخلی گفته می شود. شبکه داخلی جایی است که شما دستگاه خود همچون لپ تاپ یا دسک تاپ را به آن وصل می کنید. در این حالت روتر شما چیزی به نام DHCP خواهد داشت. به طور خلاصه، جدول DHCP در واقع فهرستی از همه تجهیزات کامپیوتری است که به آنها اجازه دسترسی داده شده است. هر کدام از این دستگاه ها، آدرس کنترل دسترسی به رسانه های(MAC) ویژه خود را دارند.

نشانی های MAC را شرکت های تولیدی تعیین می کنند. اما کاربرها می توانند به دلخواه خود آنها را تغییر دهند. روتر از این نشانی ها برای مشخص کردن پروتکل اینترنت یا آدرس آی پی برای هر کدام از دستگاه های موجود در شبکه استفاده می کند. MAC و نشانی های آی پی دستگاه ها بیشتر زمانی کاربرد دارند که بخواهیم در مورد اینکه کسی بدون اجازه از وای فای ما استفاده می کند، اطلاع کسب کنیم.

www.PETICT.com

/ 1 نظر / 11 بازدید
ali

سلام مرسی مطلب بسیار مفیدی بود